Bloggsman

Η Αρχή Της Πίστης Σαν Σχέδιο

2006-03-20T19:21:00.000+02:00

Από τα τελευταία όνειρά σου, αρχίζω να γράφω σαν μυστική τελετή
Ίσως αρχαίων λαών, ίσως τρελών, ή ακόμη κάποιων πουλιών
Που πετούν στον δυσνόητο ουρανό. Εκείνον της φυγής.
Μα πως η φυγή χαρακτηρίζετε από τα μάτια σου υπόθεση πόνου;
Έτσι αποφάσισα προσχήματα να μην κρατήσω εκείνα που αλλάζουν
Το μέσα μου σαν κάποιο ξέφωτο του δάσους να με παρηγορήσει απόψε
Έλα τώρα μην κάνεις τη δύσκολη και αρχίζεις
πάλι τα μη τα όχι και τα δεν βλέπεις τις διαθέσεις μου
που φύλλο ανοιξιάτικο ανθίζω περιπλανιέμαι εδώ κι εκεί καθώς ο άνεμος
φυσάει κι αυτός όταν το μέσα του πάλετε από ζωή σαν μεθυσμένος.
Έπειτα σε πόσους δρόμους ανηφόρισε ο έρωτας ξανά και ξανά
Και ξανά την μαγική του γλώσσα ερμήνευσε ως τελειότητα στο φως
Ναι στο φως μέσα με γέννησες μήτρα της ιστορίας εσύ, που δεν δίστασες
Ούτε στιγμή να με αποκηρύξεις έναν αγράμματο θαυμαστή σου
Δίχως πάλι να σκεφτώ την ομορφιά του σύμπαντος που λες:
«Ο έχων μάτια βλέπει». Μετά θα πω εγώ, ένας ασήμαντος εγώ
που ξύπνησα την νύχτα μέσα στην αγκαλιά του τίποτα
άλλωστε τι να πω εγώ, ένας ασήμαντος εγώ, όταν μίλησες εσύ
κι άφησες ποιο δρόμο να διαλέξω. Μα αλήθεια τόσοι δρόμοι ομορφιάς
πάρε απόφαση δυναμική κι έλα να περπατήσουμε
θα σου κρατώ το χέρι όπως κρατάει η νύχτα μυστικά σου ψιθυρίζω
Όμηρος, Σολομός, Εμπειρίκος, Ελύτης, Κάλβος, Καρυωτάκης, Σαπφώ, Καβάφης
Καρούζος, Καββαδίας, Σεφέρης, Λειβαδίτης, Σαχτούρης, Διμουλά, Κορνάρος
Εγγονόπουλος, Μπεγαρδής, Χορτάτσης, Ρίτσος, Βρεττάκος, Σαραντάρης
Μελισσάνθη, Παλαμάς, Σικελιανός, Βάρναλης, Αναγνωστάκης, Γκάτσος
Μα πότε μαζευτήκανε τόσα παιδιά σε τούτο το δάσος του Αιγαίου
Τόσα μικρά παιδιά με τα τραγούδια τους απόψε να υμνήσουν
Ότι γέννησε από τα σπλάχνα της η αμμουδιά κρυφές κραυγές
Των κοχυλιών που ξέβρασε τούτη η θάλασσα της φαντασίας.
Είναι που απόψε έχει ένα φεγγάρι βρέφος κατεβαίνει ως τα χρώματα
Στη χώρα της άνοιξης απόψε, ναι θα σε κοιτάξω βαθιά στα μάτια
Θα ζωγραφίσω τον έρωτα πάνω σε κορμούς των δέντρων
Κάτω από ψηλά πεύκα σε Ίωνες ανάμεσα σε πράσινα νερά
Με την μελωδία των εντόμων.

Γράφω. Μ’ ένα κατάρτι πάνω στο κύμα τις σιωπές των γλάρων
Όταν φεύγουν απ’ το χθες. Νοσταλγός αφήνομαι να σωθώ απ’ του γκρεμού
Τα δάχτυλα ως μύθος. Δεν με κρατάει ανάμεσα στο σώμα του ανάμεσα
Ο θάνατος. Μόνο η γέννηση χτυπά την πόρτα μου πίσω από εκείνο
Το λευκό δάσος που κρύβει τα μάτια της η απουσία κρύβει τα μάτια της
Η ελπίδα δες, η ελπίδα έστησε χορό με ξωτικά σε αιώνια μονοπάτια.

Φτάνει πια αγαπημένη έχει ακόμη υγρασία ντύσου λίγο κι έπειτα γύρισα
Πίσω ώσπου τελικά παρέλαβα ένα γράμμα από το πουθενά.
Δεν έγραφε πολλά. Μόνο μια φράση μόνο έχει και η πίστη της αρχές της
Έχει σχέδιο η ομορφιά οργανωμένο στην αιωνιότητα να ταξιδεύει.

Με ταπεινότητα για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

The Beginning of Belief as a Drawing

2006-03-20T19:17:00.000+02:00

From your last dreams, I begin to write like a mystical ceremony
perhaps of Ancient people, maybe crazy or even some birds
flying in the obscure sky. The one of escape.
But how can escape be characterized from your eyes a matter of pain?
I’ve decided excuses not to make those that change
the inside me just like a clearing in the woods to comfort me tonight.
Come on don’t play hard to get and start
again with no and don’t you see my intensions
just like a spring leaf I bloom wondering here and there as the wind
blows and he when the inside me palpitates from life like someone drunk does.
Afterwards in how many roads did love ascended over and over
and over again it’s magical tongue did he define as perfection in the light
yes the light in which you gave birth of me womb of history, you who did not hesitate
not for a moment to disown an illiterate admirer of yours.
Again without thinking the beauty of the universe when you say:
«He who has eyes sees.» Then I will say, a trivial I,
awaken in the night in the arms of nothing
besides what can I say, a trivial I, when you spoke
and left for me which road to follow. It’s true so many roads of beauty
make an effective decision and come to walk with me
I’ll hold your hand just like night holds secrets I’m whispering to you
Homer, Solomos, Ebirikos, Elitis, Kalvos, Kariotakis, Saptho, Kavafis, Karouzos, Kavadias, Seferis, Livaditis, Saxtouris, Dimoulas, Kornaros, Egonopoulos, Polidouri, Begardis, Hortatsis, Ritsos, Vretakos, Sarandaris, Melisanthi, Palamas, Sikelianos, Varnalis, Anagnostakis, Gatsos.
Never have so many children gather in this Aegean woods
so many little children with their songs, tonight praise
what is born from the sand’s womb secret cries
of the shells by this sea of fantasy.
It’s because of tonight’s infant moon descending all the way to the colors
in this spring land tonight, yes I’ll look at you deep in the eyes
draw love upon tree trunks.
Beneath tall pine-trees in Ionians among green waters.
With the melody of insects.

I write. With a pole on the wave of the seagulls silence
when they leave from yesterday. Homesick I am released to be rescued from
bluffs fingers like a legend. Death can’t hold me inside my body. Only birth knocks on my door behind that white forest that hides her eyes the absences hides her eyes
hope look, hope in dancing with elves in eternal paths.

No more beloved one it’s still moist dress up and I’ll come
back until finally I received a letter from nowhere.
It didn’t say much. Only has a phrase and the belief in it’s principles
beauty has an organized plan to travel in eternity.

Sincerely for the Global Poetry Day

Επιστολική Περιπλάνηση στον κύριο Λαμπρούκο

2006-03-15T13:13:00.000+02:00

Αγαπητέ κύριε Λαμπρούκο

Με αφορμή κάποια δημοσιεύματα σας, στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ πήρα την απόφαση να συντάξω αυτή εδώ την ταπεινή επιστολή η οποία έχει βαθύ και διπλό χαρακτήρα, όπως τα νομίσματα που έχουν δύο όψεις. Από εκείνη την Κυριακή που διάβασα το κείμενο σας φώλιασαν πολλά ερωτηματικά μέσα στο κρανίο μου και δεν λένε να φύγουν με τίποτα.

Αυτή τη νύχτα που γράφω την επιστολή μου, μάλλον ληγμένο γάλα έχω πιει και αποτυπώνω τις σκέψεις μου, αφού διάβασα τις απόψεις σας σε μία από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας.

Μου έρχεται μία παροιμία στο μυαλό. Τον Λαμπρούκο κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς. Κι αυτό γιατί ξύπνησα απότομα από έναν εφιάλτη.

«Δεν μπορεί…» λέω «δεν θα βρω λίγη ησυχία; Τον διαβάζω καθημερινά. Τι θέλει μέσα στον ύπνο μου;»

Δεν μπορώ να θυμηθώ σε ποιον δρόμο έγινε το γεγονός ούτε σε ποια πόλη. Όμως βάση κάποιας λογικής μάλλον Αθήνα ή Θεσσαλονίκη πρέπει να βρισκόμουν. Είδα στον ύπνο μου, ότι ήμουν σταματημένος σ’ ένα φανάρι, με την κόκκινη Ferrari μου και σκάει δίπλα μου μία Lamborgini κίτρινη. Ο οδηγός της κίτρινης καλλονής με κοιτούσε περίεργα. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία αλλά εκείνος μου έριχνε πλάγιες ματιές, μέσα από τα γυαλιά του. Τι να θέλει διερωτόμουν;

Δεν ασχολήθηκα καθόλου μαζί του. Κοιτούσα μπροστά, τον δρόμο. Είχα τέρμα την μουσική. Αυτή που ακούτε τώρα, διαβάζοντας αυτό το post. Το παράξενο είναι πως κι εκείνος άκουγε το ίδιο τραγούδι κι εκείνος το είχε τέρμα. Μάρσαρε εκείνος, μάρσαρα κι εγώ το δικό μου αυτοκίνητο. Φορούσε γυαλιά οράσεως, κουστούμι και γραβάτα, τα ίδια φορούσα κι εγώ. Κάπνιζα επιδεικτικά με τουπέ το κουβανέζικο πούρο μου , το ίδιο ακριβώς έκανε και εκείνος.
Αν εξαιρέσουμε τα αυτοκίνητα κάναμε σχεδόν τις ίδιες κινήσεις. Εκείνη την στιγμή πήρα ανάποδες. Πάτησα τέρμα το γκάζι ενώ ταυτόχρονα με το άλλο πόδι πατούσα τον συμπλέκτη. Ήμουν σίγουρος ότι και εκείνος την ίδια κίνηση έκανε αλλά δεν μπορούσα να το δω. Δεν ήθελα να καταλάβει τι του ετοίμαζα καθώς το φανάρι θα γινόταν πράσινο. Υποψιαζόμουν ότι και οι δύο είχαμε πρώτη ταχύτητα. Εκείνη ακριβώς την στιγμή, κατεβάζει το τζάμι, γυρνάει με νόημα το κεφάλι του και μου λέει:

«Τα πάμε;»
«Που να πάμε;» τον ρωτάω με πολλά κιλά υπεροψίας.
«Τα εργαλεία…ντε. Του κολεγίου είσαι;»
«Θα σε πατήσω κάτω…» του απαντώ χωρίς να το πολυσκεφτώ, φανερά πικαρισμένος από την παρατήρησή του.

Μετά από λίγα δευτερόλεπτα το φανάρι, άναψε πράσινο. Φεύγουμε και οι δύο με ταχύτητα σφαίρας. Το στρίγκλισμα από τα λάστιχα πάνω στο δρόμο σίγουρα ακουγόταν πολλά χιλιόμετρα μακρυά. Σε λιγότερο από πέντε δευτερόλεπτα είχαμε ξεπεράσει τα εκατό χιλιόμετρα και όλο και ανεβάζαμε ταχύτητα. Κανένας δεν νικούσε, κανένας δεν είχε προσπεράσει τον άλλον. Τρέχαμε και οι δύο μαζί και τα αυτοκίνητά μας ήταν δίπλα, δίπλα. Και όσο ανεβάζαμε ταχύτητα ο ένας ήταν ακριβώς δίπλα στον άλλον. Η απόσταση από τα πλάγια του ενός αυτοκινήτου από το άλλο ήταν μόλις μία τρίχα. Πρέπει να είχαμε ξεπεράσει τα 180 όμως εκείνη την στιγμή έγινε το μοιραίο, σχεδόν ταυτόχρονα γυρίσαμε και οι δύο τα τιμόνια ο ένας πάνω στον άλλον. Τα αυτοκίνητα συγκρούστηκαν με έναν τρομερό κρότο και έφεραν πολλές σβούρες πάνω στο οδόστρωμα. Τζάμια, πόρτες και κομμάτια από λαμαρίνες πετάχτηκαν σε απόσταση πολλών μέτρων. Καπνοί έβγαιναν από παντού. Ρόδες έφυγαν και κυλούσαν ακόμη και εκατό μέτρα μακρυά και τα δύο αυτοκίνητα έγιναν ένα μάτσο χάλια.

Η δικιά μου πόρτα είχε φύγει είχε ξεκολλήσει από την θέση της, και είχε πεταχτεί πολλά μέτρα μακριά. Έτσι με ένα σάλτο βγήκα έξω, ευτυχώς δεν είχα πάθει γρατσουνιά. Αμέσως γύρισα το κεφάλι ψάχνοντας τον συνάνθρωπο μου να δω αν είχε πάθει κάτι. Λίγα μέτρα πιο πέρα βλέπω την κίτρινη Lamborghini, τσαλακωμένη σχεδόν σε σχήμα μπάλας. Πηγαίνω στο αυτοκίνητο και ανοίγω την διαλυμένη κίτρινη πόρτα του οδηγού και ως δια μαγείας βγαίνει από μέσα ο παράξενος τύπος. Ευτυχώς δεν είχε πάθει ούτε και αυτός τίποτα. Τα γυαλιά ήταν ακόμα κολλημένα στην μούρη του και το πούρο μισοκαπνισμένο δεν είχε κουνηθεί στο ελάχιστο από τα χείλη του.

«Ρε τι μαλάκας είσαι. Έτσι οδηγάνε.» μου απευθύνεται, θυμωμένος και φοβισμένος ταυτόχρονα.
«Εγώ είμαι μαλάκας, εσύ είσαι μαλάκας που έστριψες το αυτοκίνητό σου πάνω μου.» του απαντώ, γιατί κι εγώ έπρεπε να βγάλω την ένταση του τρόμου από μέσα μου.
«Τι λες ρε μαλάκα πήρες το δίπλωμα νύχτα, πήρες και μία Ferrari και νομίζεις πως κάποιος είσαι;»
«Ρε σε τι μαλάκα έπεσα. Σε εσένα το δώσανε νύχτα, μαλάκα. Και ως μαλάκας είχες την ιδέα να πάμε κόντρα. Αφού ρε μαλάκα δεν το κατέχεις το άθλημα, πάρε καλύτερα ένα ποδήλατο. Είναι ανάγκη να έχεις τέτοιο αυτοκίνητο;»
«Τι να σου πω ρε μαλάκα. Έχε χάρη που σήμερα δεν κάνω κακιές πράξεις, αλλιώς θα σε έφτιαχνα εντελώς μαλάκα…».
«Για δοκίμασε…και θα σε μαζεύουνε…σαν μαλάκα!»
Ήμασταν έτοιμοι να πιαστούμε στα χέρια. Ωστόσο είχε διακοπεί η κίνηση στο δρόμο είχαν σταματήσει πολλά αυτοκίνητα γύρω μας και πολλοί άνθρωποι έρχονταν κοντά μας. Όλοι προσπαθούσαν να βοηθήσουν, όμως κι εγώ κι ο άγνωστος συνεχίζαμε να ανταλλάσσουμε βρισιές, αφού βέβαια την είχαμε γλιτώσει.

Μετά από λίγο έφθασε η πυροσβεστική και ένα περιπολικό της τροχαίας. Μας ζήτησαν τα χαρτιά μας. Ήρθε η ώρα να γνωριστούμε δυο μαλάκες στη μέση του δρόμου κάτω απ’ τις περίεργες αυτές συνθήκες και βέβαια δεν υπήρχε περίπτωση να μην κάνουμε μήνυση ο ένας στον άλλον, γιατί μέσα στην μαλακία της κόντρας και οι δύο πιστεύαμε πως έχουμε δίκιο, όπως συμβαίνει με το 99.9999% των Ελλήνων σε τέτοιες περιπτώσεις.
Δίνει πρώτος εκείνος τα χαρτιά του, στον τροχονόμο και εκείνη την στιγμή ακούω το μαγικό του όνομα. Ήχησε σαν παράξενο τραγούδι στ’ αυτιά μου: Λαμπρούκος…έμεινα κόκαλο. Πως είναι δυνατόν; Ο άνθρωπος που πήγαμε κόντρα τα αυτοκίνητα μας, που τρακάραμε, που βριζόμασταν τόση ώρα σαν μαλάκες, ήταν ο διάσημος νομάρχης κύριος Λαμπρούκος. Δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Αμέσως μετά ήρθε η δική μου σειρά για να δώσω τα στοιχεία μου. Συγκρατιόμουν πραγματικά μην ξεσπάσω στα γέλια, κάτι το οποίο πιστεύω θα γινόταν και από την δική του πλευρά, στο άκουσμα του δικού μου ονόματος.

«Bloggsman…», είπα και τον κοιτάζω, περιμένοντας την αντίδραση του.
Μετά την απολογία του ονόματός μου, έπεσε μια σιωπή μεταξύ μας. Κανένας ήχος δεν ακουγόταν από πουθενά. Ούτε από το πλήθος. Λες και εκείνοι ήταν μάρτυρες μιας περίεργης γνωριμίας, μιας μυστικής συνομωσίας. Μόνο ματιές ανταλλάσσαμε, ώσπου ξαφνικά, και οι δυο ταυτόχρονα, ξεσπούμε σε ένα ασυγκράτητο γέλιο καθώς συνηγόρησαν οι μυς του εγκεφάλου μας, για αυτό το απίστευτο παιγνίδι που μας επιφύλαξε η ζωή. Διπλωθήκαμε στα δυο, κρατώντας το στομάχι μας από τα γέλια, ενώ ταυτόχρονα δείχναμε ο ένας τον άλλο με το δάχτυλο.

«Είσαι ο Λαμπρούκος;…χα…χα…χα»
«Είσαι ο Bloggsman;…χα…χα…χα»

Καθώς ήμασταν έτοιμοι να πεθάνουμε στην κυριολεξία από τα γέλια, τον ρωτάω: «μα καλά, αφού έχεις άλλη φωτογραφία στο Blog σου, τι φάτσα είναι αυτή που έχεις; Ποια είναι η αληθινή σου φυσιογνωμία;», κι εκείνη την στιγμή βάζει τα δάχτυλά του δίπλα στο δεξιό του αυτί. Με μια απότομη κίνηση βγάζει την μάσκα από το πρόσωπό του και φανερώνετε μπροστά μου εκείνη η γλυκιά και γνώριμη πιθηκίσια μούρη του. Ξεσπάσαμε σε μεγαλύτερα γέλια.

Όλοι που ήταν μαζεμένοι, μας κοιτούσαν περίεργα, νόμιζαν πως τρελαθήκαμε από την σύγκρουση, νόμιζαν πως χτυπήσαμε στο κεφάλι γι’ αυτό μας είχε πιάσει νευρικό γέλιο κι ο τροχονόμος άρχισε να μας συμπεριφέρεται σαν να ήμαστε εξωγήινοι. Εκείνη την στιγμή, τραβάω κι εγώ την μάσκα που φορούσα στο πρόσωπο κι έμεινε έκπληκτος να με κοιτάζει κι εκείνος, και όλοι οι άλλοι που άρχισαν πλέον να νομίζουν πως βρίσκονται στα γυρίσματα κάποιας ταινίας. Το σίγουρο είναι πάντως ότι δεν το σκάσαμε από ψυχιατρείο.

Αγκαλιαστήκαμε γελώντας, είπαμε στον τροχονόμο να κάνουμε φιλική δήλωση, να έρθει ένας γερανός να μαζέψει τα παλιοσίδερα από την μέση του δρόμου και ξεκινήσαμε να βρούμε κάποιο ουζερί να ποιούμε κανένα ουζάκι, συζητώντας για την αγάπη μας να επικοινωνήσουμε, συν το θείο δώρο της σωτηρίας μας, συν την συγκινητική γνωριμία μας.
Τώρα οι μάσκες είχαν πέσει. Είμαστε οι αληθινοί άνθρωποι, αυτοί που περπατούν ο ένας δίπλα στον άλλο καθημερινά και δεν τολμούν να πουν ούτε καλημέρα, πόσο μάλλον να ανταλλάξουν απόψεις.

«Σαν να σε γνωρίζω χρόνια…» του λέω καθώς περπατούσαμε δίπλα δίπλα γελώντας ακόμη.
«Αμ…εγώ τι νομίζεις», μου απαντάει συγκαταβατικά, «τελικά δεν είμαστε τόσο μαλάκες όσο νομίζαμε στην αρχή» συμπληρώνει με στιλ ακαδημαϊκό.
«Δεν νομίζω», του απαντώ έτσι για να πω κάτι, νομίζοντας ότι με την στάση μας, τα είπαμε όλα. «Άλλωστε ένα Blog, μπορεί να μας φέρει πιο κοντά…χα…χα..»
Ελπίζω αγαπητέ κύριε Λαμπρούκο να χαρήκατε για τη γνωριμία.

An Epistle Peregrination about Mister Labrouko

Dear mister Labrouko,

Due to some of your publications in the newspaper Sunday Step I took the decision to write this humble letter which has deep and double character just like coins have two sides. Since that Sunday that I read your text many questions entered my skull and I don’t seem to be able to cast them aside.

This night I am writing my letter, I have probably drunk expired milk and I am imprinting my thoughts, after I read about your opinions in one of the largest newspapers of the country.

An old saying comes to mind. Doesn’t matter if you wash Labrouko, you only waste your soap. And that’s because I abruptly woke up from a nightmare.

«It can’t be…» I said to myself «I won’t be able to find some peace and quiet? I read what he writes daily. What is he doing in my sleep?»

I can neither remember the street nor the city in which the event happened. However based to some logic I guess it happened in Athens or in Thessaloniki. I dreamt that I had stopped in a traffic light in my red Ferrari and a yellow Lamborghini came right next to my car. The driver of the yellow beauty was looking at me a bit funny. I didn’t pay much attention but he kept staring at me through his glasses. What does he want I kept asking myself?

He didn’t concern me at all. I looked at the road straight ahead. The volume of the music was in maximum. The one you are hearing now, reading this post. The funny thing is that he was too listening the same song and the volume of his music was in maximum too. He rev up and I did the same with my car. He was wearing vision glasses, a suit and a tie and I did too. I was gaudily smoking my Cuban cigar and he was doing the exact same thing.

Apart from the cars we were doing the exact same movements. At that point I got so fucking-pissed. I clashed the accelerator all the way and at the same time with the other foot I clashed the clutch. I was certain that he was doing the exact same thing I just couldn’t see it. I didn’t want him to realize what I was preparing for him as the traffic light would turn green. I was under the suspicion that we both had first speed. That particularly moment he rolled down the car-glass, turned his head towards me and says:

«Fancy a race?»

«A race?»

«The machines you know… where are you from Catholic school?»

«You will only see my dust…» I said to him without thinking about it too much, obviously irritated from his observation.

A few seconds later, the light turned green. We both rushed away in the speed of bullet. The noise of the tires on the road was definitely heard miles away. In less than five seconds we were over 100 kilometres and we kept accelerating. Noone was winning, no one was a head of the other. We were racing side by side. We kept accelerating and the one was next to the other. The distance between the two cars was trivial. We must have been over 180 kilometres when the inevitable happened, almost at the same time we both turned the steering gears towards each other. The cars collided in a spectacular hit and whirled around many times on the road. Glasses, car doors and pieces of metal popped out in a many meter distance. Smokes were coming out of everywhere. The wheels got detached and there were still rolling away and the cars turned into smithereens.

My car door was detached and blown away in great distance. I popped out of the car, with luckily not a scratch. I immediately turned my head looking for my fellowman to see if he was harmed. A few meters away I saw the yellow Lamborghini, wrinkled almost in the shape of a ball. I went to the car, opened the wrinkled car door and magically the strange guy popped out of the car. Luckily he wasn’t harmed either. His glasses were still stuck in his face and his half-way smoked cigar hadn’t moved an inch from his lips.

«What a bloody-asshole you are. Is that a way to drive.» he said to me angry and scared at the same time.

«I am a bloody-asshole, you’re a bloody-asshole for turning your car on me.» I said to him because I had to release the tension of horror I had inside me.

«What are you talking about you bloody-asshole, who the fuck granted you your driving-license. You bought a Ferrari and you think you’re somebody.»

«I stumbled into a major bloody-asshole. Who the fuck granted you your driving-license you bloody-asshole. And like a genuine bloody-asshole you had the brilliant idea of racing. You know squat about car bloody-asshole you better get yourself a bicycle. You had to have the car, didn’t you?»

«What can I say to you bloody-asshole. I will not do any bad deeds today or else I would make your asshole very bloody… »

«You try… they will be pilling you off the ground….. bloody-asshole!»

We were ready to get into a fight. However the traffic on the road had stopped a lot of cars were surrounding us and a lot of people were coming our way. They were trying to help, but we were still swearing at each other after being out of the hook.

Shortly after the fire-brigade and a patrol car arrived. They requested to see our papers. The time to meet each other had arrived in the middle of the road under those peculiar circumstances and of course with absolutely no way of avoiding suing each other because caught in the spin of race we both thought we were right, as it is common with the 99.9999% of all Greeks in these cases.

He gave first his papers to the patrol officer and that moment I heard his magical name. It sounded like a strange song in my ears: Labrouko…. I was stunted. How can it be? The person with whom we raced our cars, crashed and swore at each other for all this time like bloody-assholes was the famous prefect mister Labroukos. I couldn’t believe it.

Right after that it was my turn to give my papers. I was holding myself from literally bursting into laughter something I believe was happening to him to in the sound of my name.

«Blogssman…», I said while looking at him waiting for his reaction.

After the sound of my name, just silence among us. No sound was heard. Not even from the crowd. As if they were witnesses to a peculiar meeting, to a secret conspiracy. We were just looking at each other until suddenly we both burst into laughter as the muscles of our brains consented to this incredible game life stored for us. We were pointing to each other laughing.

«You are Labroukos?...he…he…he.»

«You are Blogssman?...he…he….he.»

As we were ready to explode from the laughs I asked him: «You have posted your photo to your blog what’s up with this face. Which one is your true appearance?» that moment he placed his fingers right next to his right ear and with a sudden move he took out his mask exposing his true, sweet and familiar monkey-like face. We burst into laughter even harder.

They were all gathered, looking at us funnily thinking we’d gone crazy from the blow and that’s why we were laughing, the patrol officer started to treat us like aliens. At that point I took off my mask as well he was speechless starring at me and everybody thought they were in the set of a movie. The most definite thing is however that we hadn’t run away from a mental hospital.

We embraced each other laughing told to the patrol officer to make a friendly claim and that a tow track should come to pick up the pieces of the cars from the middle of the road and we started looking for a coffee shop to have a drink talking about our love to communicate, plus the divine gift of our salvation plus our moving meeting.

Now the masks were off. We wore the real people, walking next to each other daily without daring to say one good morning, let alone exchange opinions.

«It’s like I have known you for years…» I said to him laughing as we were walking side by side.

«I feel the same way», he compliantly replied «finally we are not as assholes as we thought in the beginning» he supplemented in an academic style.

«I don’t think so», I said to him just to say something, thinking that with that attitude we said it all. «Besides a Blog can bring us closer…he…he..»

Dear mister Labrouko I hope you were happy to meet me.

Ω! Μαγική μου Φύση.

2006-03-10T18:57:00.000+02:00

Πέρα από την ομορφιά της φύσης
Και πέρα από την φύση της ομορφιάς.

Επιστολική Περιπλάνηση Για την Lorelei και τον Κ. Ξυδάκη

2006-02-23T18:26:00.000+02:00

Αγαπημένη μου Lorelei

Καταρχήν θέλω να ευχαριστήσω βαθύτατα τον κύριο Monitor , καθώς αν δεν υπήρχε εκείνος δεν θα ήξερα για την ύπαρξη σου. Ο Monitor έχει κάνει τρομερή δουλειά , ως προς την δημοσίευση των καθημερινών post που γράφονται και βέβαια του αξίζουν χιλιάδες συγχαρητήρια (σλούρπ… σλούρπ… γλείψιμο !!!... σλούρπ…)για αυτήν την τεράστια προσφορά του σε αυτήν την χώρα , που όλοι κοιτάμε την πάρτη μας , συμπεριλαμβανομένου και εμένα. Του αξίζουν οι πιο υπέροχες ευχές για το μέλλον του, για την δημιουργική δουλειά του και για τα post που βλέπει κάθε μέρα. Σίγουρα έχουν δει πολλά τα μάτια του…

Γλυκιά Lorelei σου αφιερώνω με αγάπη το τραγούδι «Σουξεδιάρικο» του Νίκου Ξυδάκη. Η μουσική τέχνη του Νίκου Ξυδάκη μοιάζει με σπουργίτι μέσα στο χειμώνα. Σου χτυπάει το τζάμι, ενώ έξω το χιόνι έχει σκεπάσει τα πάντα για να σου φέρει μυστικά κελαιδήσματα από Ανατολή και Δύση. Μεγάλη μουσική , ποιητική , ερμηνευτική, τέχνη όπως και η ποίηση του Μανώλη Ρασούλη. Μεγάλα τραγούδια όπως η λαχτάρα μου να επικοινωνήσω μαζί σου…

Δήμαρχος εγώ δεν είμαι για να μου παραπονιέσαι
Βρε καθέτως στο καλάμι αχ μας το καβάλησες
Έβαλες σχιστή την φούστα και μου ζάλισες τα γούστα
Το πολύ το πήγαινε έλα την ανάβει την κοπέλα
Το πολύ το νάνι νάνι κάνει το παιδί χαϊβάνι
Έχει γούστο να με στήσεις και χαρμάνι να με αφήσεις
Είσαι γύρω μου ένα θαύμα και είσαι μέσα μου ένα τραύμα
Λάμπεις σαν το Βόρειο Σέλλας στο λοφάκι της Καστέλας

- ΜΑΝΩΛΗΣ ΡΑΣΟΥΛΗΣ -

Ρε παιδιά εκείνη την Lorelei την είδε κανένας; Της έχω στείλει μήνυμα. Δεν μου έχει απαντήσει. Από ότι δείχνει έχει χαθεί. Το τελευταίο της post έχει ημερομηνία 18 Δεκεμβρίου του 2005. Διάβασα το blog της και την ερωτεύτηκα παράφορα για αυτό αν ξέρει κανείς τίποτα να μου γράψει. Πρέπει να την βρω οπωσδήποτε. Θέλω να της κάνω επίσημη πρόταση γάμου. Για αυτό θα αναφέρω κάποια επιβεβαιωμένα στοιχεία του χαρακτήρος μου.

Είμαι καλό παιδί. Για να μην πω σχεδόν τέλειος. Δεν κυνηγάω γάτες στους δρόμους. Ούτε καρφώνω με οδοντογλυφίδες τζιτζίκια τα καλοκαίρια όπως κάνουν άλλοι εδώ μέσα για να μην πω ονόματα. Για κατοικίδια έχω δύο πράσινα παπαγαλάκια και μία κατσαρίδα μαύρη με λευκές βουλίτσες. Πίνω μόνο άσπρο γάλα. Από τις δουλειές του σπιτιού είμαι τέλειος καθώς έχω μάθει να βάζω τα αναψυκτικά στο πλυντήριο και τις κάλτσες μου στο ψυγείο. Όνειρό μου είναι να σπουδάσω Ιατρική. Ετοιμάζω από τώρα μία διατριβή με θέμα την νευροψυχωτικομαλάνκιση των θηλαστικών και των ανθρωποειδών. Νομίζω το Νόμπελ το έχω στο τσεπάκι.

Για προίκα έχω δύο σπίτια. Ένα στην Αρακατάκα Τρικάλων και ένα στο Μον Ντε Παρνέ του Κατάκολου. Πιστεύω πως μπορώ να την κάνω ευτυχισμένη γιατί έχω και άλλα χαρίσματα. Είμαι πιο ταλαντούχος από τον κύριο Ρίπλει…

Σας παρακαλώ βοηθήστε και θα είστε όλοι καλεσμένοι στον γάμο μου. Θα είναι ο πιο σπουδαίος blogογάμος όλων των εποχών. Θα γράψουν όλα τα life-style περιοδικά. Χιλιάδες post θα υμνήσουνε το μυστήριο. Αντί για κουφέτα θα έχουμε σάπιες ντομάτες και αυγά με πυρετό μιας και είναι της μόδας. Ο γάμος θα γίνει στο λοφάκι της Καστέλας και εκείνη θα λάμπει σαν το Βόρειο Σέλλας. Από το πολύ το πήγαινε έλα θα είναι αναμμένη η κοπέλα. Θα φοράει σχιστή φούστα για να μου ζαλίζει τα γούστα και αν από το πολύ το νάνι νάνι γίνω παιδί χαϊβάνι:

Όλοι γύρω μου θα είστε θαύμα
καθώς μέσα μου υπάρχει ένα τραύμα!

An Epistle Peregrination About Lorelei And Mister Xidaki

My dear Lorelei

First of all I would like to deeply thank mister Monitor, as if it wasn’t for him I wouldn’t have known you existed it. Monitor has done a tremendous job, as far as the publication of the daily written posts are concerned and of course he deserves a thousand congratulations (slourp… slourp… sucking up!!!... slourp…) for this huge offer to the country, in which everybody including myself is only self-absorbed. He deserves the most wonderful wishes for his future, for his creative work and for the posts he sees every day. I’m sure he’s seen a lot…

Sweet Lorelei I lovingly dedicate you Nikos Xidaki’s song «Big hit». The musical art of Nikos Xidaki seems like a sparrow in the winter. He knows on your windowpane as the snow outside covers everything just to bring you mystical woodnotes from both the East and the West. Great music, poetic, interpretative, art just like Manolis Rasouli’s poetry. Big songs just like my crave to communicate with you…

I’m no mayor so that you can come and complain to me

Vertical you are riding the cane

You wore a skirt with split ends dizzying my tastes

Too much coming and going makes a girl hot

Too much sleeping makes a person stupid

I don’t think you’ll be standing me up leaving me loaded

You’re a miracle all around me and inside me a wound

You glow like the aurora borealis in Kastelas little hill.

MANOLIS RASOULIS.

Guys has anyone seen Lorelei? I’ve e-mail her. She hasn’t answered back. She appears to be missing. At 18 December 2005 she posted her last post. I read her blog and I feel insanely in love with her. I want to officially propose to her. For this reason I feel I should mention some confirmed elements about my character.

I’m a nice guy. Not to say almost perfect. I don’t chase cats down the streets. I don’t pin cicadas with toothpicks in summers like others do in here, I don’t want to mention names. I’ve two little green parrots and a black cockroach with white spots as pets. I only drink white milk. As far as the household is concerned I’m perfect as I’ve learned to put the refreshments in the washing machine and my socks in the refrigerator. My dream is to go to medical school. I’m preparing a paper with theme neuro-physiological-stupidity upon mammals and anthropoids. I think the Nobel prize is mine.

I have two houses for dowry. One in Trikalas Arakata and one in Katakolos Mon De Parne. I believe I can make her happy because I have many charismas. I’m more talented than mister Ripley…

I please you to help and you will be guests to my marriage. It will be the most important blog-marriage of all times. All life-style magazines will write about it. Numerous posts will praise the event. Instead of sugarplums we will have rotten tomatoes and eggs with fever as it is fashionable lately. The marriage will take place in Kastelas little hill and she will be glowing like the aurora borealis. The girl will be hot by all the coming and going. She’ll be wearing skirt with spilt ends and she’ll be dizzying me and if too much sleeping makes me a stupid person:

Everybody around me will be like a miracle

As inside me will be a wound.

Ακόμα Χίλιες Λέξεις...Αποτυχίας

2006-02-16T17:53:00.000+02:00

Ανοίγοντας τις κουρτίνες παρατηρούσα την νύχτα που είχε πλέον ντυθεί στα λευκά για τα καλά. Η λευκή λάμψη του χιονιού αντικατοπτριζόταν πάνω στο μαύρο της νύχτας και ταυτόχρονα μία ακινησία της ατμόσφαιρας μου έδιναν την αίσθηση ότι ζούσα μέσα σε παραμύθι. Αυτή η ατμόσφαιρα ήταν ότι πρέπει για ένα καλό γαμήσι με την κυρία ‘Ζήτα μου ότι θες’.

Όμως η περίπτωση να μην έρθει είχε μεγάλες πιθανότητες.

Μήπως έπρεπε να της κάνω πρόταση για κάποιο καφέ;

Μήπως έπρεπε να της κάνω πρόταση για κάποιο εστιατόριο;

Μήπως ήμουν πολύ απότομος και η γκόμενα αηδίασε;

Ίσως αν συμπεριφερόμουν διαφορετικά να είχα μεγαλύτερες πιθανότητες, να την κατακτήσω. Όμως γιατί πρέπει να ακολουθούμε πάντα την ίδια οδό; Τι απαγορεύει δηλαδή να γαμηθούμε πρώτα και έπειτα να γνωριστούμε; Δεν θα ήταν εξίσου συναρπαστικό και όμορφο;

Οι σκέψεις περνούσαν με ταχύτητα από το μυαλό μου. Είχα ξεντυθεί από την μέση και πάνω. Φορούσα μόνο το τζιν, περιμένοντας με μεγάλη βεβαιότητα τον ερχομό της άγνωστης. Ξάπλωσα στο κρεβάτι και άφησα την προσοχή μου να περιπλανηθεί αδιάφορα πάνω στην τσόντα που έπαιζε η τηλεόραση.

Δεν πέρασε μία ώρα και άκουσα ένα ρυθμικό χτύπημα δακτύλων στην πόρτα του δωματίου. Ήταν ένα από τα πιο όμορφα και μελωδικά τικ τακ που έχω ακούσει στην ζωή μου. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Να εκραγεί στην κυριολεξία. Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να αποτυπώσω στο χαρτί την μεγαλειότητα του τι ένιωσα εκείνη την στιγμή.

«Ήρθε η πουτανίτσα.» είπα μέσα μου και πετάχτηκα από το κρεβάτι. Πλησίασα πίσω από την πόρτα κρατώντας την αναπνοή μου. Ήθελα να βεβαιωθώ ότι ήταν εκείνη πριν βάλω σε εφαρμογή το μεγαλεπήβολο σχέδιό μου. Μπορεί να ήταν και η καμαριέρα. Μου έχει τύχει πολλές φορές να κάνουν λάθος δωμάτιο. Ακροπατώντας, ακούμπησα τις παλάμες μου στην πόρτα και σχεδόν ψιθυριστά άρθρωσα την απαραίτητη ερώτηση.

«Εσύ είσαι μωρό μου…;»

«Ναι… εγώ είμαι… αγάπη μου.» απαντάει εκείνη ψιθυριστά από την άλλη πλευρά.

Δεν πίστευα στα αυτιά μου. Είναι δυνατόν να με αποκαλέσει «αγάπη μου»; Πότε πρόλαβε και με αγάπησε; Ακόμα δεν με είδε. Ακόμα δεν με άγγιξε. Ακόμα δεν την αγκάλιασα. Ακόμα δεν την γάμησα. Πως τόλμησε και ξεστόμισε τέτοια κουβέντα; Κάτι τέτοια κάνουν οι γυναίκες και τρέχουν οι άντρες φοβισμένοι πίσω στην μαμά τους. Με σόκαρε η απροκάλυπτη δήλωσή της. Αυτές οι λέξεις της δικαιολογούν την σαστιμάρα μου. Αμέσως μετά μου δίνει την χαριστική βολή με ένα αιφνιδιασμό που θα ζήλευε και ο πιο ικανός στρατηγός του κόσμου.

«Άνοιξε την πόρτα… αγάπη μου. Θέλω να σε σφίξω στην αγκαλιά μου. Δεν αντέχω άλλο.»

«Περίμενε λίγο…» της είπα. Δεν είχα πλέον άλλη τακτική παρά να εφαρμόσω το σχέδιό μου και ότι γίνει. «Θα σου ανοίξω μωρό μου» , συνέχισα με προστακτικό ύφος , «αλλά θα κάνεις ότι σου πω. Έχω κλειστό το φως. Θα μπεις μέσα στο σκοτάδι και άσε τα υπόλοιπα σε εμένα.»

«Εντάξει αγάπη μου. Άνοιξέ μου και άσε τα παιχνίδια.» μου πέταξε με ναζιάρικο ύφος.

Α! Έπεσα σε μεγάλη πουτάνα. Με μία κίνηση άνοιξα την πόρτα και την τράβηξα από το χέρι. Έπεσε πάνω μου και αμέσως την αγκάλιασα σφιχτά. Άρχισα να την φιλάω παντού. Στο στόμα. Στο πηγούνι. Στο λαιμό. Στην γλώσσα. Όλο την έσφιγγα περισσότερο πάνω μου.

Το μόνο που πρόλαβα να δω από την μορφή της ήταν τα μαύρα και ίσια της μαλλιά και μία υπέροχη κορμοστασιά. Κορμί μοντέλου είχε. Είναι η τυχερή βραδιά μου, τελικά. Ευχαριστώ ρε Δ.Ε.Η. Ευχαριστώ και όλες τις τεχνικές εταιρείες εικοσιτετράωρης κάλυψης όλου του κόσμου. Θα την σκίζω δύο μέρες. Δεν θυμάμαι αν το σκέφτηκα ή το ψιθύρισα μέσα στην θέρμη των σωμάτων που όλο και ανέβαινε και βέβαια το καυλί μου ήταν πλέον εκτός ελέγχου.

Και εκείνη, με αγκάλιαζε σφιχτά. Με φιλούσε παντού. Καθώς ήμουν γυμνός από την μέση και πάνω με φιλούσε στο στήθος και στα μπράτσα. Η ανάσα της με έκαιγε. Ένιωθα να είχαν σκληρύνει οι ρώγες της καθώς τα μεγάλα βυζιά της κολλούσαν πάνω μου. Όλο και μεγάλωνε το πάθος της και όλο γινότανε γρηγορότερη η ανάσα της. Μέσα σε αυτήν την έκρηξη χωρίς προηγούμενο μου ψιθυρίζει:

«Ναι αγάπη μου! Ναι!... Μάριέ μου. Κάνε μου ότι θες. Φτάνει να είμαι μαζί σου. Δεν μπορώ μακριά σου… Σ’αγαπώ… Ζήτα μου ότι θες…»

Παραλίγο να πάθω χειρότερο black out από αυτό του σπιτιού. Να μπλοκάρει ο εγκέφαλος μου και μετά …καληνύχτα στύση. Ή η γκόμενα είναι τρελή, ή είχαμε την ίδια φαντασίωση, ή είναι η μεγαλύτερη πουτάνα όλων των εποχών ή εγώ ζω σε άλλο πλανήτη. Τι από όλα αυτά να συμβαίνει;

Ω!...εκείνη την στιγμή είπα να αφήσω τις μαλακίες ας ζήσω την στιγμή και αργότερα λύνω τον γρίφο. Αν λυθεί ποτέ και δεν μείνει σαν μαύρη συμπαντική τρύπα μέσα στο κρανίο μου.

Με μία κίνηση του αριστερού μου χεριού ξεκούμπωσα την ζώνη μου , κατέβασα το φερμουάρ και έβγαλα έξω τον κύριο «χαρούμενο». Με το δεξί μου χέρι της έσπρωξα το κεφάλι προς το κάτω και εκείνη λύγισε τα γόνατα ακουμπώντας τα πάνω στο πάτωμα. Της έσπρωξα μέσα στο λαιμό το καυλί μου. Σαν διψασμένη από έρημο, το πήρε όσο πιο βαθιά μπορούσε μπουκώνοντας το στόμα της και ρουφώντας λαίμαργα τα σπερματικά μου υγρά. Έπειτα άρχισε να ανεβοκατεβάζει την γλωσσίτσα της , από τον βάλανο ως τα αρχίδια και από τα αρχίδια ως τον βάλανο χωρίς να παίρνει καμία ανάσα. Ήθελε να με ικανοποιήσει όσο πιο πολύ μπορούσε. Πολύ ευγενικό εκ μέρους της. Όμως για πιο λόγο είχε τέτοια συμπεριφορά, δεν μπορούσα να καταλάβω. Σαν να με γνώριζε από παλιά. Σαν να είχαμε σχέση χρόνια. Σαν να ήμασταν μαζί από πάντα. Έμοιαζε παράφορα ερωτευμένη. Έχουμε ξανασυναντηθεί; Και αν ναι, που και πότε;

«Φτάνει…» της είπα και την σήκωσα από το πάτωμα. Ανέβασα ψηλά την φούστα της και την γύρισα στο κρεβάτι σαν γατούλα. Ήταν έτοιμη να εκραγεί από την καύλα. Καθώς κατέβασα την μουσκεμένη κυλόττα της έβγαλε ένα μελωδικό ήχο από τα χείλη και έφερε τα δάκτυλά της πάνω στην κλειτορίδα. Άρχισε να χαϊδεύεται και τα υγρά της έμοιαζαν με ποτάμι στο σκοτάδι.

Την έπιασα δυνατά από τα υπέροχα δύο ημισφαίρια του κώλου της και έσπρωξα τον πούτσο μου μέσα της, με μία κίνηση. Έμεινα ακίνητος. Ένα άγαλμα που κάνει την φαντασίωσή του πραγματικότητα. Εκείνη έβγαζε συνέχεια κραυγές ηδονής και πάθους καθώς άρχισα πλέον να πηγαινοέρχομαι μέσα της. Το κορμί μου ανασκίρτησε. Της γαμούσα την τρυφερή σάρκα όλο και πιο γρήγορα σαν λυσσασμένος και εκείνη την στιγμή σκέφτηκα να χύσω μέσα της όπως η θάλασσα χύνει το κύμα της σε σπηλιές των νησιών.

Το σπέρμα μου εκτινάχθηκε στα βάθη του κόλπου της και εκείνη με σπασμούς και λυγμούς σχεδόν σαν κραυγές, άφηνε παχύρρευστα υγρά να με ποτίζουν ευχαρίστηση.

«Χύσε με …αγάπη μου. Κάνε με ότι θες. Αρκεί να είμαι μαζί σου. Ζήτα μου ότι θες. Σ’αγαπώ…Μάριε.» Την άκουσα να μου σιγοψιθυρίζει καθώς την αγκάλιαζα στο κρεβάτι. Έξω η νύχτα έφεγγε από το χιόνι. Το σκοτάδι εισχωρούσε στο δωμάτιο 13 του ξενοδοχείου 28. Σκοτάδι μέσα στο δωμάτιο, σκοτάδι μέσα στο μυαλό μου. Με αγκάλιασε σφιχτά και με φιλούσε τρυφερά στο λαιμό. Κουλουριάστηκε πάνω μου. Δεν μιλούσε. Παρά μόνο η αναπνοή της ακουγότανε. Μία γλυκιά αναπνοή φαντασίωσης και αγνώστου.

-ΤΕΛΟΣ-

Είπα να σταματήσω αυτήν την ιστορία εδώ. Δεν θέλω να σας κουράσω άλλο.

Δεν είναι ολόκληρη. Θα την postάρω στο μέλλον σε ετούτο το blog.

Ολόκληρη και με τον πραγματικό της τίτλο. Ολόκληρη και όποιος αντέξει.

Ως τότε όμως θα ήθελα να ευχαριστήσω δύο γυναίκες που είναι η βασική πηγή έμπνευσης αυτής της ιστορίας.

Την κυρία Δ.Ε.Η η οποία μου γαμάει το σπίτι

Και θα συνεχίσει στο μέλλον να μου το γαμάει.

Τελευταία έχω και μία φαντασίωση μαζί της.

Βλέπω στον ύπνο μου, πως είμαι γυμνός και στημένος στα τέσσερα

Και εκείνη έρχεται με ένα δονητή και με παίρνει άγρια.

Την ευχαριστώ θερμά για την απίστευτη ηδονή.

Η άλλη κυρία είναι η κυρία Vista. Ελπίζω κάποτε να την ευχαριστήσω από κοντά.

Η πίεσή της για χίλιες λέξεις ήταν η αιτία γραφής αυτής της ιστορίας.

Σε ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου κυρία Vista και σου εύχομαι ότι καλύτερο στην ζωή σου.

Another Thousand Words...of Failure

Opening the curtains I noticed the night was dressed in white for good. The snow’s white glow upon the black of the night and at the same time a stillness in the atmosphere were filling me with the sense that I was living inside a fairytale. That atmosphere was perfect for a good fuck with the lady ‘Ask anything you want’.

However the case of not showing up had many probabilities.

Should I have asked her for a cup of coffee?

Should I have asked her to dine in a restaurant?

Was I too abrupt and the chick got disgusted?

Maybe if I had behaved differently I would have a better shot at winning her over. But why must we always follow the same pattern? What forbids fucking first and then getting to know each other? Wouldn’t it be just as exciting and beautiful?

The thoughts went by rapidly in my brain. I was undressed from the waist up. I was wearing only my jeans waiting with great certainty the arrival of the unknown. I lied on the bed and let my attention to indifferently wonder upon the porn film that was on in the TV.

Not an hour went by and I heard a rhythmic finger knock on the door of the room. It was one of the most beautiful and rhythmic tick tacks I had ever heard in my entire life. My heart was pounding was fast it could just break. Literally explode. There is no way I can imprint in this piece of paper the greatness of what I felt that moment.

«The little tramp is here. » I said to myself and popped out of the bed. I approached the door holding my breath. I wanted to make sure it was her before implementing my ambitious plan. I could be the maid. It has happened to me numerous times to knock on the wrong room. Walking in the tips of my feet, I placed my palms on the door and almost in a whispery tone I asked the necessary question.

«Is that you baby…? »

«Yes… it’s me…my love. » she replied to me in a whispery tone from the other side of the door.

I couldn’t believe what I was hearing. Is it possible to call me «my love»? How could she have loved me? She hasn’t seen me yet. She hasn’t touched me yet. I haven’t hugged her yet. I haven’t fucked her yet. How could she dear say such a thing? Women do things like that and men run scared back to their mammies. I was socked by her direct statement. Those words justify my bewilderment. Just after that she gave me the final shot with a suddenness that even the most capable general of the world would be jealous of.

«Open the door …my love. I wanna squeeze you in my arms. I can’t stand it anymore. »

«Hold on a bit…» I said to her. I had at that point no other tactic than to implement my plan and let myself open to all possibilities. «I will open baby» I went on with a commanding look, «but you will have to do as I say. The light is off. You will enter in the dark and then leave the rest on me. »

«O.k. my love. Open the door and stop playing games. » she said with a mincing voice.

A! She is a major whore. With one movement I opened the door and pulled her inside by the hand. She fell on me right away and I instantly hugged her tightly. I began to kiss her everywhere. In the mouth. In the chin. In the neck. In the tongue. I kept grasping her more and more onto my body.

The only thing that I got to see from her figure was her black and straight hair and an amazing body. She had the figure of a model. It was definitely my lucky night. Thank you Electricity Company. Thanks to all the technical companies that work round the clock. I will be fucking for two days, straight. I can’t remember whether I thought of that or whispered it in the heat of bodies which kept rising and my dick was of course out of control.

She was holding on to me, tight. Kissing me everywhere. As I was naked from the waist up she was kissing me in the breast and arms. Her breath was burning. I could feel her harden nipples as her big breasts where pasted on me. Her passion along with her breath kept accelerating more and more. In this explosion of heat she whispered to me:

«Yes my love! Yes!.. My Mario. Do me anything. As long as I am with you. I can’t be away from you… I love you… Ask me anything you want… »

I nearly blacked-out worse than the house did. Blacking out my brain and then… goodnight erection. Either the chick was crazy, or we had the same fantasy or she was the greatest whore of all times, or I was living in a different planet. What’s the deal here?

Oh!... I thought to myself to leave the shit, live the moment and later on I would solve the riddle. If it could ever be solved and wouldn’t remain as a black universal hole inside my scull.

With one movement of my left hand I unfastened my belt, unzipped and pulled out mister «happy». With my right hand I pushed her head down and she bended her knees touching the floor. I shoved down her neck my cock. Like a thirsty desert she took it as deep as possible stuffing her mouth and hungrily sucking my sperm fluids. Then she began to up and down her tongue, from the glens penis to the balls and from the balls to the glens penis without taking a breath. She wanted to give me absolute pleasure. Very kind of her. But I couldn’t figure out the reason for this behaviour. As if she had known me. As if we had a many year relationship. As if we were always together. She seemed insanely in love. Have we met before? And if yes, when and where.

«Enough…» I said and I lifted her up from the floor. I lifted up her skirt and placed her on the bed like a pussy cat. She was ready to explode from heat. I took off her moisten panties and while making a sweet sound with her lips she placed her fingers on her clitoris. She started touching her self and her body fluids seemed like a river in the dark.

I firmly grasped her from the two lovely hemispheres of her ash and shoved my dick inside her in a heart beat. I stayed steel. Like a statue that makes it’s fantasy come true. She kept screaming from the passion and the pleasure as I started to come and go inside her. My body stringed up. I was fucking her tender flesh faster and faster like a rabid and at that point I thought of coming inside her just like sea splashes its wave inside the caves of the islands.

My sperm sprinted inside the depths of her vagina and with spasms and sobs almost like cries she unleashed thick fluids to water me with pleasure.

«Come on me… my love. Do me anything you want. As long as I am with you. Ask me anything you want. I love you… Mario. » I heard her whisper as I hugged her on the bed. Outside the night was glowing from the snow. The dark was coming inside the room 13 of the hotel 28. Dark inside the room, dark inside my head. She held me tight and started to kiss me tenderly in the neck. She folded up against my body. She wasn’t talking. You could hear only her breath. A sweet breath of fantasy and unknown.

I think I will stop this story here. I don’t want to further tire you. It’s not complete. I will post it in this blog in the future. Complete and with the real title. Complete and whoever’s survives. Until then I would like to thank two females which were the main source of my inspiration for this story.

Lady Electricity Company which fucks me

And will continue to fuck me in the future.

Lately I have been having a fantasy with her.

I see in my dream that I am naked and touching the ground with both hands and both feet and she comes and fucks me with a big vibrator. I thank her for the incredible delectation.

The other lady is miss Vista. Hopefully I’ll thank her in person someday. Her pressure for a thousand words was the culprit of this story.

I thank you from the bottoms of my soul miss Vista

And wish you the best for you life.

Μέσα στο Κόκκινο...

2006-02-13T16:40:00.000+02:00

Όταν η Φωτογραφία συναντάει το κόκκινο γυμνό της λαγνείας και του πόθου, ιδού το αποτέλεσμα...

Σε ευχαριστώ θερμά για το φως των ματιών σου κ.Peter Vlcek

Inside Red

When Photography meet Red Nudity of Lust ann Passion, here is the result...
Thank you kindly for the glowing vision of your eyes Mr. Peter Vlcek

Η Vista Είπε Χίλιες...Αλλά Εγώ Απέτυχα

2006-02-08T17:38:00.000+02:00

Σπάνιο το χιόνι στην Αθήνα, αλλά εκείνη την νύχτα το είχε στρώσει πάνω από μισό μέτρο. Έκανε ένα τρομερό κωλόκρυο. Μετά από επίσκεψη στο σπίτι ενός φίλου, δεν μου έκανε καμία όρεξη να πάω σε κάποιο από τα μπαρ που συχνάζαμε. Η μοναδική διαδρομή που αποφάσισα να ακολουθήσω ήταν για το σπίτι μου.

Μπαίνοντας στο σπίτι με περίμενε μία δυσάρεστη έκπληξη. Η Δ.Ε.Η είχε κάνει πάλι το θαύμα της. Γενική διακοπή. Φως πουθενά. Σχημάτισα το νούμερο για τις βλάβες της Δ.Ε.Η. μήπως και πάρω κάποια αισιόδοξη πληροφορία γιατί ήταν αδιανόητο εκείνη την νύχτα να μείνω χωρίς τρία πράγματα. Θέρμανση , μουσική και internet.

«Τι να σας πω κύριε. Δεν έχουμε καμία ενημέρωση για το πότε θα αποκατασταθεί η βλάβη.»

Μου είπε με γλυκιά φωνή η κοπελίτσα από την απέναντι πλευρά του ακουστικού.

Τι να της πω τώρα!

Επίτηδες έχουνε βάλει γυναίκες στα τηλεφωνικά κέντρα οι δημόσιες υπηρεσίες. Το μάθανε καλά το κόλπο του μάρκετιν. Πως μπορεί κανείς να βρίσει ένα θηλυκό με γλυκιά φωνή; Άλλωστε δεν φταίει σε τίποτα.

Δεν έβγαλα μιλιά. Έκλεισα απότομα το τηλέφωνο. Άναψα κερί, ένα τσιγάρο και σκεφτόμενος κάθισα στον καναπέ. Μέχρι εκείνη την στιγμή, η μοίρα μου…αυτό έγραφε.

Δεν περίμενα πάνω από μία ώρα και έτσι ξαφνικά το ρεύμα που ήρθε με διέκοψε από τις σκέψεις μέσα στο σκοτάδι. Ανάβω ένα φως και τρέχω γρήγορα στον υπολογιστή μου. Όμως με περίμενε άλλη μία δυσάρεστη έκπληξη. Δεν λειτουργούσε τίποτα. Έχει γούστο να κάηκε από το black-out, είπα. Οι υπόλοιπες συσκευές του μισού διαμερίσματος δουλεύανε κανονικά.

Δεν το πίστευα με τίποτα. Έπρεπε να βρω μία λύση. Αποκλείεται να καθόμουνα όλη νύχτα χωρίς internet.

Αμέσως πήγε το μυαλό μου σε τεχνικές εταιρείες εικοσιτετράωρης κάλυψης. Ψάχνω στο συρτάρι που είχα αφήσει ένα διαφημιστικό φυλλάδιο από τα χιλιάδες που αφήνουν στις εισόδους των πολυκατοικιών.

Τεχνική κάλυψη για τα πάντα. 696969 ‘Ζήτα μου ότι θες.’

Έξυπνο λογότυπο σκέφτηκα. Είχε της ‘Παναγίας τα μάτια’. Υδραυλικές εργασίες, ηλεκτρολογικά, επισκευές οικιακών συσκευών, ελαιοχρωματισμούς, ξυλουργικά, επισκευές ηλεκτρονικών και υπολογιστών. Εδώ είμαστε είπα και χωρίς να χάσω ούτε ένα δευτερόλεπτο σχημάτισα το νούμερο της εταιρείας.

«Ζήτα μου ότι θες. Τι θα θέλατε;» μου είπε από την απέναντι πλευρά μία θηλυκή φωνή και αμέσως ένιωσα τον πούτσο μου έτοιμο να κατέβει σε διαδήλωση.

«Τεχνική εταιρεία ζήτα μου ότι θες εκεί;» είπα.

«Μάλιστα κύριε πως θα μπορούσα να σας εξυπηρετήσω;» μου λέει η φωνή και με καυλώνει ακόμα περισσότερο.

«Μπορώ να ζητήσω ότι θέλω, μα ότι θέλω;» της είπα αυθόρμητα.

«Ε, όχι και ότι θέλετε.» μου απαντάει με ύποπτο χαμόγελο. «Έχει χαλάσει κάτι στο σπίτι σας; Τι ακριβώς θέλετε;»

«Εσένα!» περνάω στην επίθεση αγνοώντας τις συνέπειες και έχοντας ξεχάσει πλέον την Δ.Ε.Η, το internet, το σκοτάδι , για να μην πω και όλη μου την ύπαρξη.

«Εμένα είναι λίγο δύσκολο. Θέλετε κάποια τεχνική εξυπηρέτηση ή να κλείσω το τηλέφωνο;» μου απάντησε ευγενικά.

Στα επόμενα δευτερόλεπτα της αμηχανίας, πήρα την τολμηρή πρωτοβουλία σαν γνήσιο αρσενικό.

«Τι φωνή είναι αυτή που έχεις; Εκατομμύρια πουλιά του παραδείσου. Θέλω να σε δω από κοντά. Θα σε περιμένω στο ξενοδοχείο με τα 28 δωμάτια. Στις δώδεκα ακριβώς.»

«Τι είναι αυτά που λέτε …κύριε;» είπε και μου έκλεισε το ακουστικό στη μούρη.

Αν και ήταν απότομη, το ένστικτο άρχισε σαν γνήσιος μαέστρος να μου υπαγορεύει την πιο εξαίσια μουσική . Αποκλείω την πιθανότητα της λάθος εκτίμησης. Είχα δύο ώρες στην διάθεσή μου. Κάνω ένα μπάνιο, φοράω άρωμα με σήμα το μαύρο πάνθηρα και φεύγω σφαίρα για το ξενοδοχείο. Παρκάρω απ’έξω και μπαίνω μέσα. Μία γεματούλα ρεσεψιονίστ με υποδέχεται με περισσότερη δόση ευγένειας από ότι έπρεπε. Θα της δώσω ελπίδες σκέφτηκα μέσα μου σε περίπτωση που δεν έρθει η κυρία ‘ Ζήτα μου ότι θες.’

«Θέλω ένα όμορφο δωμάτιο … σαν εσένα.» της λέω με ένα βλέμμα όλο υποσχέσεις. Εκείνη απάντησε με απόλυτη υποταγή στην φιλοφρόνηση μου: «Το καλύτερο δωμάτιο του ξενοδοχείου είναι το δεκατρία… Μόνο για σένα!» μου είπε και μου δίνει το κλειδί του δωματίου στο χέρι κοιτώντας με βαθιά στα μάτια.

Εντάξει είπα μέσα μου, κλειδώθηκε η κάβα για απόψε, σε περίπτωση που οι προβλέψεις μου δεν επιβεβαιωθούν. Πήρα το κλειδί χαϊδεύοντας το χέρι της και ανεβαίνοντας δύο, δύο τα σκαλοπάτια έτρεξα γρήγορα για το πολυπόθητο δωμάτιο.

Ήταν ένα εντυπωσιακό δωμάτιο, περιτριγυρισμένο με φούξια κουρτίνες, μία μοκετούλα ανάμεσα στο ανοιχτό μπλε και το τιρκουάζ. Το κρεβάτι ήταν μαλακό και βούλιαζες ολόκληρος μέσα του. Καθαρά λευκά σεντόνια, μεγάλα μαξιλάρια και μια τουαλέτα που έβλεπες το πρόσωπό σου να καθρεφτίζεται. Καθαριότητα πολλών αστέρων. Κάτι σπάνιο για ξενοδοχεία τέτοιου χαρακτήρα. Μία τηλεόραση συμπλήρωνε την εικόνα του χώρου και βέβαια με το που την άνοιξα έψαξα για τσόντα, απ’ αυτές τις φτηνιάρικές που προβάλουν συνήθως στα ξενοδοχεία γρήγορης εξυπηρέτησης.

Ήμουν ένας παρανοϊκός φαντασιόπληκτος; Ίσως.

Ήμουν ένας αθεράπευτος ηδονοθήρας και το μόνο που με ενδιέφερε εκείνη την στιγμή ήταν να χώσω το πουλί μου στο μουνί της τηλεφωνήτριας; Πολύ πιθανόν.

Αυτό που προσπαθούσα να κάνω ήταν μία ανόητη πράξη που μπήκε μέσα μου σαν μικρόβιο και χρειαζόμουν επειγόντως θεραπεία; Ίσως όλα αυτά και τίποτα.

Όμως εκείνη την στιγμή δεν μπορούσα να ασχολούμαι με ηττοπαθείς σκέψεις. Ήμουν τυφλωμένος από την εκπλήρωση της φαντασίωσης και δεν με ενδιέφερε τίποτα άλλο.

Τι σημασία μπορεί να έχει μία ζωή χωρίς εκπληρωμένες φαντασιώσεις;

Έχω ένα φίλο που όταν μου εκμυστηρεύτηκε την φαντασίωση του έβγαλα το καπέλο. Για μήνες έβλεπε στον ύπνο του να έχει ένα πέος στο στόμα του. Όταν σε ένα καφέ συνάντησε έναν άντρα που του άρεσε, πήρε την μεγάλη απόφαση. Τον κοίταγε ώρα στα μάτια και όταν εκείνος σηκώθηκε για τουαλέτα, τον πλησίασε και του λέει: «Χορεύετε παρακαλώ;» Έτσι, σε εκείνη την τουαλέτα του καφέ τον πήρε στο στόμα του αρκετή ώρα, εκπληρώνοντας τις προσταγές του υποσυνειδήτου.

Με αυτές τις σκέψεις και με την αισιοδοξία ότι θα πετύχω τον στόχο μου σήκωσα το τηλέφωνο σχηματίζοντας το μαγικό νούμερο της φαντασίωσης. Και ο θεός των ανεκπλήρωτων επιθυμιών, έβαλε το χέρι του. Ήταν εκείνη…

‘ Ζήτα μου ότι θες… παρακαλώ’;

«Είμαι ο άγνωστός σου… μην κλείσεις το τηλέφωνο! Σε περιμένω στο ξενοδοχείο με τα 28 δωμάτια. Στο 13. Δεν με ενδιαφέρει πως είσαι. Ούτε με ποιον είσαι. Το μόνο που θέλω …είναι να έρθεις.»

«Τουτ… τουτ… τουτ…» Έκλεισε για μία ακόμη φορά το τηλέφωνο απότομα. Η ηχώ που σχηματίστηκε στο τύμπανό μου έμοιαζε με φρενάρισμα αυτοκινήτων που στο ελάχιστο δεν έγινε η σύγκρουση.

Αλλά γιατί περίμενε να ακούσει το νούμερο του δωματίου που την περίμενα;

( συνεχίζεται )

Vista Said a Thousand… But I Failed

It rarely snows in Athens, but that night everything was covered in white. There was a half a meter tall layer of snow. It was amazingly fucking-gold. After paying a visit to a friend over his house, I didn’t feel like going to one of the bars we hung-out. The only route that I decided to follow was the one leading home.

Entering the house an unpleasant surprise was waiting for me. The Electricity Company had done its miracle again. Complete black-out. Nowhere light. I dialed the number for the Electricity Company’s malfunctions in case I got any optimist piece of information because I was unthinkable for me to spend that night without three things. Heat, music and internet.

«What can I say sir. We have no information about the malfunction’s restoration. » A girl with a sweet voice said to me from the other side of the phone.

What can I say to her now!

Public services have put women in their centrals on purpose. They have learned well the marketing trick. How can anyone swear a female with a sweet voice? Besides she was not to blame.

I didn’t say a word. I hung up the phone abruptly. I lighted a candle, a cigarette and sat on my sofa thinking. Until that point, my fate… had decided that.

I waited less than an hour and when the power suddenly came interrupted me from my thoughts in the dark. I switched on a light and run to my computer. Yet another unpleasant surprise was waiting for me. Nothing was functioning. I don’t think that the black-out burned it, I said. The rest of the devices in half of the house were functioning properly. I couldn’t believe it. I had to find a solution. There was no way I would spent the entire night without internet.

I immediately thought of technical companies that work round the clock. I searched a drawer in which I had left inside one brochure of the thousands left in the entrances of apartment buildings.

Technical coverage for everything you need. 696969. ‘Ask anything you want’

Clever logo I thought to myself. It had everything. Pluming, electrical repairs, home-devises repair, painting jobs, electronics and computers repair. I said here we are and without hesitating I dialed the company’s number.

«Ask anything you want. How can I help you?» a female voice said to me from the other end of the line and I felt my cock ready to march.

«Technical company ask anything you want there? » I said.

«Yes sir how could I be an assistance to you?» the voice says to me and the hardening becomes unbearable.

«Can I ask anything, anything I want?» I said to her spontaneously.

«Not anything you want.» she replies to me with a suspicious smile. «Do you have a malfunction in your house? What exactly do you want?»

«You!» I charged disregarding the consequences and having forgotten the Electricity Company, the internet, the dark not to say my whole existence.

«Me is a little bit difficult. Would you like a technical service or should I hang up the phone?» she politely answered to me.

In the next few seconds of perplexity, I took the bold initiative like a genuine masculine.

«You have an amazing voice. Like million birds of paradise. I would like to see you in person. I will be waiting for you in 28 room hotel. Exactly at midnight »

«What are you talking about… sir?» said and hang up the phone in my face.

Even though she was abrupt, my instinct just like a genuine maestro started to dictate me the most divine music. I exclude the possibility of a wrong estimation. I had two hours to my disposal. I take a bath, I put on the perfume with the black panther trademark and rush off to the hotel. I park outside and enter. A plumy receptionist greets me with a little bit more courtesy than she should have. I will give her hope I said to myself in case the lady ‘Ask anything you want’ doesn’t show up.

«I would like a beautiful room… like you.» I said to her with a promising look. She replied with total obedience to my compliment: «The best room of the hotel is 13… just for you!» said to me and gave me the key while looking at me deep in the eyes.

O.k. I said to myself, we have a spare for tonight, in case my predictions don’t confirm. I took the key while caressing her hand and I run for the desired room by ascending the stairs two at time.

It was an impressive room, surrounded by fuchsia curtains, a small carpet between light blue and turquoise blue. The bed was soft and you could sink yourself inside it. Clean white sheets, large pillows and a toilet in which you could actually see yourself. A many star cleanness. Something very rare for this kind of hotel. A television set was completing the image of the space and of course as soon as I open it I searched for porno, the cheap ones that are usually projected in hotels of fast service.

Was I a paranoid faddist? Maybe.

Was I an incurable hunter of pleasure with sole interest at that point to stick my dick in that operator’s pussy? Very likely.

Was what I was trying to do a silly act which got inside my like a germ and was in desperate need of treatment? Maybe both all that and nothing at the same time.

However at that point I couldn’t occupy myself with defeatist thoughts. I was blinded by the fulfilment of my fantasy and nothing else mattered.

What’s the point in living a life with unfulfilled fantasies?

I have a male-friend who trusted me with one of his fantasies and frankly I totally support him. For months he was seeing in his dreams that he had a penis in his mouth. So, he took the big decision when he met a guy he liked in a cafeteria. He was looking at him for several minutes straight in the eyes and when he got up to use the restroom he approached him and said: «Do you dance, please?» At that restroom of that cafeteria he sucked him for a considerable amount of time, fulfilling that way the commands of his subconscious.

With those thoughts and the optimism to achieve my goal I dialled the magic number of my fantasy. And the God of unfulfilled desires was on my side. It was her…

«Ask anything you want. How can I help you?»

«I am your stranger… don’t hang up the phone! I will be waiting for you in the 28 room hotel. In the 13. I don’t care how you look. Neither with whom you’re together. The only thing that matters to me …is for you to come. »

«Tout… tout… tout…» She hung up the phone abruptly once again. The eco which formed in my eardrum seemed like cars braking to avoid collision by an inch. But why did she wait to hear the number of the room in which I was waiting for her?

( to be continued )

Η Πραγματική Είδηση του Φεβρουαρίου

2006-02-04T08:41:00.000+02:00

Ξημερώνει καθώς σκέφτομαι τις τελευταίες ειδήσεις. Η μουσική του Δημήτρη Κατακουζηνού –Τα Ρόδινα Ακρογιάλια- από το ομώνυμο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη έχει πλημμυρίσει το δωμάτιο, και σκέφτομαι τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις. Τα τηλέφωνα των πολιτικών παρακολουθούνται καθώς και πολιτών. Αμφισβητείτε πλέον η ασφάλεια των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων καθώς και του Διαδικτύου.Τρίχες… Υπήρξε ποτέ ασφάλεια; Ασχολούμαστε με ένα θέμα ξεπερασμένο και τελειωμένο κατά την άποψη μου.

Την πραγματική είδηση του Φεβρουαρίου θα την διαβάσετε εδώ, όσοι τυχεροί επισκεφτείτε το Blog μου, και μάλιστα φρέσκια και ζεστή σαν ψωμάκι.

Χρόνια πολλά περάσανε, και στο διάστημα αυτό (από μακριά) μονάχα τρία ή τέσσερα καράβια. Μα τα καράβια αυτά δεν εσταμάτησαν, δεν πρόσεξαν, δεν είδαν το φλάμπουρο της μοναξιάς, το φλάμπουρο της μακρινής αλήθειας, που μάταια, μέρα και νύχτα, πλαταγίζει στο ακραίο ψήλωμα της νήσου, το άσπρο πανί δεν είδαν, το λείψανο του μπάρκου «Γή της Επαγγελίας» που αύτανδρο χάθηκε (άγνωστον πως) εκτός από έναν επιβάτην, πέρα στις νότιες θάλασσες.

Η νήσος είναι κατάφυτη και καρπερή. Έχει πολλές καρύδες και οπώρες. Έχει πουλιά (πουλιά του Παραδείσου) έχει και ζώα. Όμως δεν έχει παρά έναν μονάχα κάτοικο -τον ναυαγό.
Ο άνδρας αυτός είναι ευφυής και ρωμαλέος. Έχει μηχανευθεί πολλά. Χωρίς καμιά βοήθεια, έκαμε έργα που θα τα ζήλευε μία πολυάριθμη κοινότης εργατικών μαστόρων. Ω ναί, εάν δεν ήτο μόνος αυτός ο ερημίτης, ίσως να έμοιαζε με βασιλιά χώρας ευλογημένης.

Όμως, τι θα πή βασίλειο, τι θα πή ρήγας, έστω και αν την Εδέμ ορίζεις σαν ιδική σου επικράτεια, όταν, στην πιο απόλυτη ερημιά, ασκής την εξουσία σου σαν κάποιος που ρίχνει νερό σε ένα πιθάρι απύθμενο, σαν κάποιος που ανοίγει και κλείνει μια πόρτα βαρειά, που σε καμιά μεριά δεν οδηγεί. Τι θα πή ρήγας ή βασιλιάς όταν δεν έχης καν το δικαίομα να πής: «Με λένε Αδάμ».

απόσπασμα Η Νήσος Των Ροβινσώνων

Οκτάνα- ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

Δια Πυρός συνέχεια...

2006-02-02T17:17:00.000+02:00

Σ' αναπνέω ποίηση
και θεραπεύω τις πληγές μου.
Ένας Οδυσσέας που έρχομαι
Όλο πίσω από τζάμια
σαν τις βροχές του φθινωπόρου

Φωτιά που ξύπνησε σε μαύρο.
Από το φώς να γίνω φώς
κι από το φώς σκοτάδι πάλι.

Through Fire Continuance

I breathe the poetry
And heal my wounds.
A coming Ulysses
Constantly behind glasses
Like the autumn’s rains.
Awaken fire in black.
Through light I shall become light
And through light dark again.

Δια Πυρός

2006-02-01T17:14:00.000+02:00

Δια Πυρος...

Έτσι απλά χωρίς πολύ σκέψη πήρα την απόφαση.
Σας χαιρετώ, στην τόσο μεγάλη και όμορφη παρέα.
Σας έυχομαι καλό μήνα. Να σας μπεί κάλά ο Φεβρουάριος.
Έπίσης εύχομαι καλό μήνα στους εχθρούς μου
και στους αγαπημένους φίλους, που τους στέλνω θετική ενέργεια
σε καθημερινή βάση.
Την άποψη μου για την τόσο μεγάλη παρέα θα την γράψω
με μία παράφραση ενός γνωστού τραγουδιού
Μια καλημέρα είναι αυτή πές την και μην πέσει χάμω
παλάτια χτίζουνε τα Blogs πάνω στην άμμο.
Διαβάζοντας και βλέποντας επικοινωνιακά αριστουργήματα
πήρε φωτιά η σκέψη μου και η καρδιά μου.
Γι' αυτό σας χαρίζω δυο φωτογραφίες δια πυρός...
Μου αρέσει πολύ να φωτογραφίζω την φωτιά
κι έτσι θα έχουμε συνέχεια...

Μέσα από τις φλόγες του σκοταδιού
στη σιωπή του δωματίου
ξεκίνησα να γράφω
σκευτόμενος τους στίχους ενός πολύ μεγάλου ποιητή:

Ω θα γυρίσουμε στην ομορφιά
μια μέρα...

Έτσι δια πυρός, ξεκινώ στην ομορφιά...

Through Fire

Just like that, without thinking it too much I made the decision.
In the large and beautiful group, I greet you.
I wish you a good month. May February enter well.
I also wish a good month to my enemies and my favourite friends to which I am sending positive energy in daily basis.
I will write my opinion of what I think about this large group in a paraphrase of a
well – known song.
Say it’s a good-morning even though you don’t believe it
Blogs are building palaces in the sand.
Seeing and reading communicative master-pieces
My mind and my heart were set on fire.
There fore I give you two “through fire” pictures.
I enjoy very much to draw fire
And that’s the reason why we are going to have a continuance.
Through the flames of darkness
In the silence of the room
I began writing
Thinking about the lyrics of one great poet.

Oh we shall return to beauty

one day…….

So, through fire, I set off to beauty.